Jak wyleczyć grypę?

Niedługo przyjdzie do nas jesień. A wraz z nią deszcz, nieprzyjemny wiatr oraz niskie temperatury. Takie warunki atmosferyczne nie tylko nie zachęcają do długich spacerów, ale mogą być również przyczyną wielu problemów ze zdrowiem. W okresie jesienno-zimowym zauważamy wzrost liczby zachorowań na grypę. Jak z nią skutecznie walczyć? O tym opowiemy w naszym artykule!

Różnice między grypą a przeziębieniem

Przede wszystkim intensywnością objawów oraz szybkością ich narastania. Obie te choroby są wywoływane przez wirusy, ale każda z nich ma inny przebieg kliniczny. Przeziębienie rozwija się stopniowo i jest dużo łagodniejsze — możemy z nim normalnie funkcjonować, choć z dyskomfortem. Grypa natomiast to choroba bardzo agresywna, która pojawia się nagle i wyklucza możliwość kontynuowania codziennych obowiązków.

Charakteryzuje się intensywnymi bólami mięśni i głowy, wysoką gorączką (powyżej 38,5°C), ogólnym osłabieniem, rozbiciem i skrajnym wyczerpaniem fizycznym. Przy grypie nie jesteśmy w stanie normalnie funkcjonować — ciało domaga się odpoczynku, a próba przechodzenia choroby „na nogach” może prowadzić do poważnych powikłań. Przeziębienie, oprócz uczucia rozbicia i niedrożności nosa, nie daje aż tak agresywnych symptomów, a objawy nasilają się stopniowo przez 1-2 dni.

Objawy grypy

Infekcja ta może przybrać wiele postaci — od całkowicie bezobjawowej (rzadziej) po bardzo ciężką, która może zakończyć się poważnymi konsekwencjami dla organizmu, w tym niewydolnością oddechową czy śmiercią u osób z grup ryzyka. Objawy grypy są początkowo mało charakterystyczne i mogą przypominać te wywołane przez inne infekcje wirusowe górnych dróg oddechowych.

Należą do nich: nagłe złe samopoczucie, intensywny ból głowy (zwłaszcza czołowy), bóle mięśniowe i stawowe, dreszcze, nadmierna potliwość, zatkany nos, wodnisty katar oraz uporczywy kaszel (początkowo suchy, później produktywny). W trakcie choroby może również wystąpić powiększenie węzłów chłonnych, łzawienie i zaczerwienienie spojówek, ból i zapalenie gardła, zawroty głowy, nudności oraz wymioty (zwłaszcza u dzieci).

Metody leczenia grypy

Zanim podejmiemy się samodzielnego wyleczenia choroby musisz pamiętać o tym, że niedoleczona lub nieprawidłowo leczona grypa może mieć poważne konsekwencje zdrowotne. Do najpoważniejszych powikłań pogrypowych należą: bakteryjne zapalenie płuc (wtórne nadkażenie), zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia oraz zapalenie mózgu. Szczególnie narażone na powikłania są osoby starsze, dzieci poniżej 5. roku życia, kobiety w ciąży oraz osoby z przewlekłymi chorobami układu oddechowego, sercowo-naczyniowego czy immunologicznego.

Leki objawowe

W leczeniu grypy stosuje się typowe leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (paracetamol, ibuprofen), których używa się również przy leczeniu przeziębienia. Nie usuną jednak wirusa grypy — jedynie zmniejszą dolegliwości z nim związane i poprawią komfort chorego. Obecnie dostępne są również preparaty złożone o kompleksowym działaniu przeciwbólowym, przeciwobrzękowym i przeciwzapalnym, które łagodzą kilka objawów jednocześnie.

Leki przeciwwirusowe

W przypadku ciężkiego przebiegu choroby, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka, lekarz może zalecić leki przeciwwirusowe (inhibitory neuraminidazy) — oseltamiwir lub zanamiwir. Aby były skuteczne, należy je podać w ciągu pierwszych 48 godzin od wystąpienia objawów. Skracają one czas trwania choroby i zmniejszają ryzyko powikłań.

Odpoczynek i nawodnienie

Podstawą leczenia grypy jest odpoczynek w łóżku, unikanie wysiłku fizycznego oraz obfite nawadnianie organizmu (woda, herbata ziołowa, rosół). Nawodnienie pomaga w odkrztuszaniu wydzieliny, obniżaniu gorączki i oczyszczaniu organizmu z toksyn.

Skuteczność szczepień przeciw grypie

Szczepienia przeciw grypie mają na celu wzmocnienie immunologicznej obrony organizmu poprzez wytworzenie swoistych przeciwciał. Jednak jak się okazuje nie jest to do końca stuprocentowo skuteczna forma walki z grypą. Dlaczego? Ponieważ wirus grypy podlega nieustannym mutacjom antigenowym — zarówno drobnym (dryf), jak i dużym (shift), które mogą prowadzić do pandemii.

Do wyprodukowania szczepionki używane są te szczepy wirusa, które według prognoz Światowej Organizacji Zdrowia będą dominować w danym sezonie — analiza opiera się na danych z poprzedniego roku i z półkuli południowej. Przyjmując więc szczepionkę nie mamy gwarancji stuprocentowej skuteczności, choć nawet częściowa ochrona znacznie zmniejsza ryzyko ciężkiego przebiegu choroby i hospitalizacji.

A co za tym idzie — zwiększa komfort w sezonie jesienno-zimowym. Ponadto przeciwciała zostają wytworzone w organizmie dopiero po 10–14 dniach od przyjęcia szczepionki. Jeśli wirus zdążył już wcześniej wniknąć do naszego organizmu, ale nie dał na razie żadnych objawów, szczepionka nie uchroni nas od zachorowania — dlatego zaleca się szczepienie przed sezonem zachorowań (optymalnie między wrześniem a listopadem). Mimo tych ograniczeń szczepienie pozostaje najskuteczniejszą metodą profilaktyki, szczególnie dla osób z grup ryzyka.