Łuszczyca – co to jest i jak leczyć łuszczycę?

Zauważyłeś w ostatnim czasie, że na twoim ciele pojawiają się czerwone wykwity? Są znacznie oddzielone od zdrowej skóry i sprawiają, że nie możesz przestać się drapać? Bolą, pieką i nie znikają? Pojawiają się w okolicy łokci, kolan, kości krzyżowej lub na głowie? Takie objawy mogą świadczyć o łuszczycy, ale żeby się w tym upewnić, należy skorzystać z pomocy specjalisty. Co to w ogóle jest za choroba i jak ją leczyć?

Podłoże genetyczne i mechanizm powstawania choroby

Łuszczyca to przewlekła choroba autoimmunologiczna, w której pewne składniki układu odpornościowego, takie jak limfocyty T, nie funkcjonują prawidłowo i organizm manifestuje to poprzez zmiany skórne. Istotną rolę odgrywa również dziedziczenie. Jeśli jeden z rodziców choruje, istnieje prawdopodobieństwo 25%, że dziecko również będzie miało łuszczycę. Jeśli zaś chorują oboje z rodziców, wówczas prawdopodobieństwo zwiększa się ponad dwukrotnie. Choroby tej nie da się więc uniknąć w sytuacji obciążenia genetycznego — czynniki dziedziczne decydują o predyspozycji do jej rozwoju, choć nie każda osoba z mutacjami musi zachorować.

Diagnostyka i wybór ścieżki terapeutycznej

Najlepiej będzie połączyć pomoc specjalisty z domowymi metodami wspomagającymi. Kiedy pojawiają się jakiekolwiek podejrzenia lub jesteśmy genetycznie obciążeni i niepokoi nas wygląd naszej skóry, warto wybrać się do dermatologa specjalizującego się w schorzeniach skóry. Jeśli nasze podejrzenia się potwierdzą, dobiorą oni indywidualnie specjalne preparaty, które pomogą zminimalizować objawy tej choroby. Poza wsparciem lekarza, można też pomyśleć o naturalnych sposobach leczenia, które łagodzą dyskomfort i poprawiają komfort życia.

Farmakoterapia systemowa i jej zastosowanie

O formie terapii powinien zadecydować lekarz prowadzący, jednak chorzy na ciężką postać łuszczycy często korzystają zarówno z leczenia ogólnoustrojowego, jak i miejscowego. Farmakoterapia polega na stosowaniu substancji działających wewnątrz organizmu. Istnieje szereg leków, które mogą pomóc osobom z tą chorobą — który będzie najlepszy, stwierdzi specjalista po ocenie stopnia zaawansowania zmian. Najczęściej korzysta się z leków immunosupresyjnych hamujących aktywność układu odpornościowego. Trzeba się jednak liczyć z tym, że mogą one powodować szereg działań ubocznych, dlatego taka kuracja musi być szczegółowo omówiona z lekarzem prowadzącym i wymaga regularnego monitorowania parametrów zdrowotnych.

Terapia miejscowa ukierunkowana na objawy skórne

Do metod objawowych zalicza się leczenie zewnętrzne, z którego korzysta większość chorujących na zwykłą (plackowatą) postać łuszczycy. Terapia ta polega na usunięciu powstałych na skórze łusek oraz zahamowaniu nadmiernego rozrostu naskórka. Mogą w tym pomóc maści złuszczające — salicylowa, mocznikowa, solankowa — a także preparaty dziegciowe. Każdy z tych środków działa nieco inaczej: kwas salicylowy rozpuszcza wiązania między komórkami martwego naskórka, mocznik nawilża i uelastycznia skórę, a dziegieć hamuje podziały keratynocytów. Dobór konkretnego preparatu zależy od lokalizacji zmian, ich nasilenia oraz indywidualnej tolerancji pacjenta.

Metody wspomagające i terapie komplementarne

Wielu chorych twierdzi, że w łagodzeniu objawów pomaga im umiarkowane opalanie się. Promienie słoneczne hamują nadmierny rozrost naskórka, co dla osób z łuszczycą jest szczególnie istotne, ale jednocześnie mają działanie negatywne przy nadmiernej ekspozycji — dlatego kluczowy jest umiar i ochrona przeciwsłoneczna zdrowych fragmentów skóry. Udowodniono również, że niektórym pacjentom pomagają kąpiele solankowe, które zmiękczają łuski i łagodzą swędzenie, oraz terapie psychologiczne. Stres nasila objawy tej choroby, dlatego ważne jest dbanie nie tylko o zdrowie fizyczne, ale również psychiczne — techniki relaksacyjne, mindfulness czy wsparcie psychoterapeutyczne mogą wpłynąć na długość remisji i jakość życia chorego.