5 najdziwniejszych budynków świata

Architektów porywa czasami wyobraźnia i tworzą w ten sposób budynki zupełnie nie z tej ziemi, które zachwycają, zadziwiają i intrygują. Skąd zatem biorą się te nietypowe projekty, kto za nimi stoi i jakie nazwać możemy jednymi z najdziwniejszych budowli na świecie?

Waldspirale, Niemcy

Waldspirale to budynek wielorodzinny zlokalizowany w Darmstadt, w Hesji. Zaprojektowany został przez wiedeńskiego architekta Friedensreicha Hundertwassera, znanego z odrzucenia prostych linii i standardowych rozwiązań. Budowę zakończono w 2000 roku, tuż przed śmiercią twórcy, co czyni tę realizację jedną z ostatnich prac tego artysty-wizjonera. Charakterystyczną cechą obiektu jest ponad tysiąc okien, z których każde ma unikalny kształt i wymiary — nie znajdziemy tu dwóch identycznych przeszkleń. Analogicznie zaprojektowano klamki oraz drzwi wejściowe do poszczególnych lokali.

Budynek składa się z dwóch kulistych wież oraz fasady przypominającej kolorową, nieregularnie układającą się spiralę. Wewnątrz mieści się 105 mieszkań o zróżnicowanych metrażach i układach funkcjonalnych. Część z nich urządzona jest w stylu autorskim architekta — z wielobarwnymi mozaikami w kuchniach oraz łazienkach, falującymi podłogami i asymetrycznymi ścianami. Parter i podziemie pełnią funkcje usługowe: znajduje się tam parking podziemny, kawiarnia, bar oraz niewielki sklep. Na wewnętrznym dziedzińcu urządzono plac zabaw dla dzieci oraz sztuczny zbiornik wodny otoczony roślinnością, co nawiązuje do nazwy kompleksu (Waldspirale oznacza „leśną spiralę”).

Biblioteka Publiczna Kansas City, USA

Biblioteka w Kansas City to przykład architektury adaptowanej, w której fasada stała się głównym nośnikiem komunikatu i tożsamości miejsca. Projekt przebudowy i rozbudowy wykonała firma Dimensional Innovations we współpracy z mieszkańcami, którzy zdecydowali, jakie tytuły literackie pojawią się na elewacji. Efektem jest fasada stylizowana na półkę biblioteczną wypełnioną gigantycznymi grzbietami książek, widoczna z poziomu parkingu wielopoziomowego przy South 10th Street.

Na fasadzie znalazły się klasyczne dzieła literatury światowej autorstwa między innymi Williama Szekspira, Marka Twaina, Josepha Hellera, Charlotte Brontë czy Langstona Hughesa. Każdy grzbiet ma wymiary około 7,6 metra wysokości i 2,7 metra szerokości, a całość wykonano z aluminiowych paneli pokrytych winylem imitującym teksturę papieru i druku. Celem tej koncepcji było przyciągnięcie uwagi przechodniów i kierowców, a także zachęcenie ich do wejścia do środka i skorzystania z bogatych zbiorów placówki. Realizacja przyniosła zamierzony efekt — budynek stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów kulturalnych w mieście i często pojawia się w materiałach promocyjnych związanych z architekturą publiczną.

Stadion Narodowy w Pekinie, Chiny

Stadion Narodowy w Pekinie, potocznie zwany Ptasim Gniazdem, został zaprojektowany na potrzeby Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku. Konkurs architektoniczny ogłoszono w 2002 roku i wzięło w nim udział ponad 40 pracowni z całego świata. Zwycięzcą okazała się szwajcarska firma Herzog & de Meuron, która zrealizowała projekt we współpracy z ArupSport (inżynieria konstrukcyjna) oraz China Architecture Design & Research Group (koordynacja lokalna i wykonawcza).

Bryła obiektu przypomina nieregularną siatkę stalowych prętów przeplatających się ze sobą w sposób organiczny, bez wyraźnego podziału na elementy nośne i wypełniające. Konstrukcja waży około 42 tysięcy ton stali i składa się z 24 wzakrzywionych stalowych kolumn podtrzymujących dach oraz splotu prętów tworzących zewnętrzną, ażurową powłokę. Pomiędzy stalową siatką a wnętrzem areny znajduje się membrana z etyleno-tetrafluoroetylenu (ETFE), która przepuszcza światło naturalne, chroniąc jednocześnie widownię przed warunkami atmosferycznymi. Oświetlony od wewnątrz stadion robi wrażenie zwłaszcza nocą, kiedy światło przenika przez ażurową strukturę, odbijając się w otaczającym stawie. Obiekt mieści ponad 91 tysięcy miejsc siedzących.

Kunsthaus Graz, Austria

Muzeum Sztuki Współczesnej w Graz powstało w 2003 roku z okazji obchodów Europejskiej Stolicy Kultury, którą w tamtym roku zostało austriackie miasto. Autorem projektu jest londyńska pracownia architektów Petera Cooka i Colina Fourniera, specjalizująca się w architekturze eksperymentalnej i organicznej. Budynek wyróżnia się biomorfoniczną formą nawiązującą do kształtów spotykanych w naturze — wielu obserwatorów porównuje go do stwora morskiego, wieloryba lub ameby wyłaniającej się z tkanki miejskiej.

Główna bryła, pokryta niebieskimi panelami akrylowymi, kontrastuje z otaczającą ją historyczną zabudową dzielnicy. Na dachu znajdują się szesnaście okrągłych świetlików przypominających macki lub wulkaniczne wypustki. Konstrukcja nośna to stalowa rama oparta na betonie, a powierzchnia elewacji została wyposażona w 930 pierścieni fluorescencyjnych, które tworzą medialną fasadę BIX — instalację pozwalającą wyświetlać obrazy i animacje. Wnętrze budynku podzielone jest na przestrzenie wystawiennicze o zróżnicowanej wysokości i układzie, a całość oferuje około 4 tysięcy metrów kwadratowych powierzchni ekspozycyjnej.

Blur Building, Szwajcaria

Blur Building to tymczasowy pawilon wystawowy zaprojektowany przez nowojorską pracownię Diller Scofidio + Renfro na potrzeby Swiss Expo 2002 w Yverdon-les-Bains. Konstrukcja usytuowana została nad jeziorem Neuchâtel, a jej głównym elementem była platforma stalowa o wymiarach 100 na 65 metrów, podtrzymywana przez cztery kolumny wbite w dno akwenu. Na platformie zamontowano ponad 31 tysięcy dysz mgłowych, które wytwarzały sztuczną chmurę mgły otaczającą całą strukturę.

Woda z jeziora pompowana była do systemu filtracyjnego, a następnie rozpylana pod wysokim ciśnieniem, tworząc mgłę utrzymującą się zarówno wokół pawilonu, jak i w jego wnętrzu. Intensywność mgły regulowały czujniki pogodowe, które dostosowywały pracę dysz do warunków wietrznych i wilgotności. Odwiedzający mogli wejść do wnętrza budynku za pomocą kładki prowadzącej z brzegu. Wewnątrz znajdowała się przestrzeń ekspozycyjna, gdzie w atmosferze ograniczonej widoczności prezentowano instalacje multimedialne. Po zakończeniu wystawy konstrukcję zdemontowano, jednak projekt zyskał uznanie jako eksperyment łączący architekturę z elementami natury i technologii.